Gå til sidens hovedinnhold

Glimt frå vennskap i realskoletida

Ditt Hadeland

Da je leste i avisen at det var 100år sea a Ingrid Bergman var født, kom je på at je hadde sett filmen «Klokkene ringer for deg» på Brandbu kino i 1949. A Veslepip og je gikk i hoppes. Vi var oppskjørte og spente for vi hadde hørt at filmen viste eksplisitte sexscener!

Vi satt tett inntel en an, hu og je, høldt omkring en an, viske – se å vakker a Ingrid er, se på dei aua og auevippa, se på det håret! Vi grein ekte tårer da vi såg sluttscena der helten, Robert Jordan, spelt ta en sexy Gary Cooper, døyr ensom i ei steinhule etter at han har sørge for å få kjæresten Maria i sikkerhet. At filmen dreide seg om den Spanske Borgerkrigen la vi mindre merke tel.

Non dager etterpå kom a Veslepip på skolen nesten uten hår. Hu hadde nok att ca. en og en halv centimeter, akkurat sånn som Maria i filmen. Je trygle a mor om å få lov tel å gå tel frisørdama på Jaren og få Ingrid Bergman sveis. – For no tull, sa hu. – Vi har da jamen no ana å bruke peinga på!

Les også

Januar, Janusfjæs og Husagymyttet

Nå vart det slik at sveisen hennes Veslepip passe jøtt godt tel den store rolla hu fekk i skoleteaterforestillingen vi høldt på å øve inn. Hu skulle vara Peer Gynt i Mor Aases død. Gjett åkke som skulle spelle den gamle, dødsjuke mor Aase? Jo, det var meg! Vi tok oppdraget på alvor, øvde og øvde, enten heme hos meg eller oppe på Husmorskolen der hu bodde.

Forestillingskvelden kom, og vi var klare. Håret mitt var strødd med hveitemjøl, det skulle jo vara grått. Men je hadde skaut på hue, så bare non tuster stakk fram. Je låg nedtulle i en skinnfell i ei potetkjerre vi hadde fått låne ta gardbrukernaboen og sa replikka mine med svak og pipende gammalkjæringstemme. Skuespillertalentet hennes Veslepip kom mer tel sin rett. Hu satt på sledekarmen kledd i nikkers, busserull og skyggelue og var en troverdig Peer. Han (hu) svingte med lua da `n skulle hælse på St. Peter ved himmelens port og be om at mora skulle få slæppe inn. – Rapp deg Grane, min traver! I slottet et stimlen stor. Mot porten de myldrer og kaver. Nu kommer Peer Gynt med sin mor!

Les også

Da julebukka fikk se «Den Sorte Dame»

En dag hadde a Vesla med seg ei bok tel skolen. – Je har tjuvlånt a frå syster mi, sa a, kom så sætter vi oss under trappa i storefri og læser! Bare forsida på boka var nok tel at det krible i magan og at hjertet banke heftig. For der ligger den svarthåre spelemænn' Jon og ei vakker blond bondejinte i heit omfavnelse i ei høysåte! A Veslepip visste å den mest spennende sida i boka var, bladde fort opp dit og så læste vi dei «våvede» beskrivelsen mens vi sukke djupt. No sånt hadde vi nok aldri lesi før. – Huss på at detta var før «Sangen om den røde Rubin», og «Lady Chatterley's lover».

Frikvartera var spennende i realskoletida, mest forde vi jinten fekk en del oppmerksomhet frå gutta som gikk i tredje klasse. Men da a Veslepip og je vart forelske i samma gutten, vart det tragisk. Den høge, mørkhåre Bjarne hadde gitt meg mitt fyste kyss bak skolebygningen, og je var sikker på at han og je var et par.

Da vi skulle på skoletur tel Lærdal like etter kysset, sætte je meg bakerst i bussen og nekte non å ta plassen ved sida ta meg. Den trudde je at'n Bjarne ville ta. Men å får je se? A Veslepip peker på en ledig plass ved sida hennes da sjarmør'n stiger inn. Resultatet var at je måtte se på at dom to prate og klemte på en an hele den lange vægen tel Lærdal. Som om ikke det var nok tortur, så vart je bilsjuk og måtte kaste opp i en papirpåsa på den svingete vægen over fjellet. Vi vart venner att ei stynd etterpå, a Veslepip og je. Hjerteknuser'n reiste tel sjøs og andre Adoniser fekk snart vår tenåringsoppmerksomhet. Heldigvis vart vi ikke forelske i den samma gutten en gong tel.

Les også

Dikt: Vinterens gjenferd

Kommentarer til denne saken